ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ تیر ،۱۳٩۱  کلمات کلیدی: آدمی ، دریا ، کام ، دریغا
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی           

 

دل ز تنهایی به جان آمد خدایا همدمی

 

 

چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو                

ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

 

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم             

 کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

 

زیرکی را گفتم این احوال بین،خندیدوبگفت        

صعب روزی وبلعجب کاری پریشان عالمی

 

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل              

شاه ترکان فارغ است از حال ما،کو رستمی

 

در طریق عشق بازی امن و آسایش خطاست        

ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

 

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست                

رهروی باید جهان سوزی،نه خامی بی غمی

 

آدمی در عالم خاکی نمیاید به دست                   

عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

 

گریه ی حافظ چه سنجد پیش استغفای عشق        

کندرین دریا نماند هفت دریا شبنمی