باغ آشنایی

مرا بردن به باغ آشنایی                   نپرسیدن زباغبان از کجایی

چو گل دیدم نبویدم که بو را                  مبادا گل زبو گردد جدایی

دل غافل زکردار تو بلبل                       که هر دم با گلی تو درخطایی

دل پر مهر گل آزرده کردی                   به کوی آشنا تو در جفایی

حسابان بر اساس حسن یارب           بگیرد مهر دلبر از کذایی

نبود خوش این مرام از آن مردان          که با مردان عالم در هوایی

هوای پاک دل در کنج غربت              زدی آتش شنیدی این نوایی

چو آزردی دل پروانه من                    بسوزد  سرزمین وکوی دایی

دلم از کنج مغرب ناله داره                بدیدم عاقبت این بی وفایی

مرادی دست بر زن تا ببینی             که حکم هر وفا دارد نمایی

 

/ 0 نظر / 12 بازدید