حال خوش

درون این قفس با آب و دانه

همه سر می زند با هر بهانه

یکی در آتش دل سوختن من

کباب دل بگیرداز ستمهای زمانه 

دگر گوید چه خوش بال و پرم من

ندارد غم غمش یک غم زخانه

نظر بر این رخ پژمرده ام کن

هوای خوش مرا برده  زمانه

اگر در دام آدم افتد این راز

زهفت آسمون عالم گیره بانه

منم چون مرغ وحشی از دوعالم

طلب کردم هوای  چون جوانه

جوانی در سرم حال خوشی داشت

نگفتم راز عشق با صد بهانه

دلم میخواست در دوران پیری

مرا چون یوسفش گیرد  امانه

شدم این نادره زحمتکش جم

مرادی از جم و جامش  همانه


/ 0 نظر / 15 بازدید